رد پای پته

صدای سوزن که روی پارچه می‌نشیند،
مثل نغمه‌ای‌ست از دل کویر کرمان.
هر کوک، قصه‌ی زنی‌ست که صبر را با عشق گره می‌زند.

در دل این خاک گرم، میان رنگ‌ها و نقش‌ها، پته می‌رویَد — نه از خاک، که از دل.

پته یعنی تاریخ، یعنی مادرانی که امید را دوخته‌اند،
یعنی رنگ‌هایی که هنوز از طبیعت و صفای مردم گرفته شده‌اند؛
زمردیِ برگ نخل، لاجوردیِ آسمان بم،
زرینِ آفتاب سیرجان...

پته گاهی بر دوش، گاهی بر دل دیوار، گاهی زینت‌بخش خانه‌ای پرمهر است.
هر نقش، یادگار دستی‌ست که سال‌ها عشق را سوزن‌زد.